?

Log in

No account? Create an account

Дневник ur'а

Segui il tuo corso, e lascia dir le genti!

Previous Entry Поделиться Next Entry
V. Bogomolov. «La momento de vero» - 28
манул
yury_finkel

28. Kaj jen la dua!



Elirinte el la barbirejo, la leŭtenanto, tondita kaj beliĝinta, ĵetis rigardon al la horloĝo, ekfumis kaj per nehastaj paŝoj ekiris en direkto de la stacio. Andreo en sufiĉe granda distanco sekvis lin.

Same kiel plimulto de siaj samaĝuloj, la leŭtenanto kun senkaŝa intereso ĵetadis rigardojn al renkontataj knabinoj kaj junaj virinoj; li haltis ĉe kinoafiŝo, tralegis ĝin, penis ekparoli kun maldika blondulino, tamen, sensukcese. Li ekiris pluen, lia aspekto estis sufiĉe senzorga, tamen li ne forgesadis fari militistan saluton, kaj li faradis tion klare, kun tia facileco, kia distingas servantojn en armeo dum pluraj jaroj. Apud fervojpasejo li ĵetis cigaredstumpon, kiu, same kiel antaŭ tio la alumeto, estis ĵus kaŝe prenita de Andreo.

En la tuta aspekto de la leŭtenanto, en lia figuro, en la vizaĝo, konduto kaj vesto, estis nenio notinda aŭ neordinara, kiel oni diras, mankis, sur kio fiksi rigardon; dum la jaroj de la milito Andreo vidis dekojn, se ne centojn, da tiaj junuloj en milita uniformo.

Sekve de la leŭtenanto Andreo eliris sur la ĉestacian placon, kie laŭlonge de la latbarilo staris kelkaj aŭtomobiloj.

— Kamarado kolonelo, — aŭdiĝis tute apude, — permesu...

Andreo turniĝis kaj litere je du metroj de si ekvidis starantan en atentopozo apud la kamioneto Tamancev-on kaj apud li du nekonatajn subridantajn oficirojn — kapitanon kaj ĉefleŭtenanton, kiel divenis Andreo, alkomanditojn.

— Mi kulpas, — estis pajacanta Tamancev. — Permesu alparoli...

— Ĉ-ĉu vi ankoraŭ ne forveturis? — ne atentante la mokon, miris Andreo kaj, geste alvokinte Tamancev-on, almontris per rigardo la irantan antaŭe, je ĉirkaŭ kvardek metroj, leŭtenanton.

Tamancev ĵetis rigardon kaj tuj iĝis serioza.

— Kie vi lin trovis?

— En b-barbirejo.

— Bravulo!

Tamancev jam faris decidon kaj, retroturniĝinte, ordonis al la du oficiroj:

— Atendu min!

Li kaj Andreo sekvis la leŭtenanton. Tiu direktis sin al la fino de la stacio, kie apud kantino de provizejo, evidente, atendante lin, staris la rondvizaĝa kapitano.

— Kaj jen la dua, — ĝojigite diris Tamancev kaj ĵetis rigardon al la horloĝo. — Tri minutoj antaŭ la kvara... Supozinde, ili interkonsentis renkontiĝi ĉi tie...

* * *

La kapitano kaj la leŭtenanto tagmanĝis longe, dum ĉirkaŭ horo, evidente, nenien hastante. Tiutempe Tamancev kaj Andreo kuŝis sur herbo trans malalta urtikaro je ĉirkaŭ kvindek metroj for de la kantino. En ombro ne estis proksima loko, taŭga por observado, kaj ili devis ree rostiĝi de la suno.

Tamancev atente pririgardis la cigaredstumpon, poste komparis du bruligitajn alumetojn — la ĵetitan de la leŭtenanto kaj la trovitan en la arbaro sur la kampeto, — ili evidentiĝis malsamaj.

— Ĉio ĉi estas faktetoj... — suspiris li kaj, garde volvinte la cigaredstumpon kaj la alumetojn en malnovan leteron, metis en vitroplastan cigaredujon kaj kaŝis en la poŝon.

— Ni iradas dum tuta tago, — rimarkis li poste, — kaj kvazaŭ faras nenian aferon, sed laciĝas kiel hundo kaj malsatiĝas. Ĉu vi manĝis ion?

— Ne.

— Kaj mi same. — Tamancev avide entiris aeron en la nazon, al li ĉiam ŝajnis, ke de la kantino venas odoro de vianda barĉo. — Nun mi manĝus ion acidetan... — reveme prononcis li, — kiel rostitan porkidon!.. Kun krenaĵo! Kaj da biero paron da boteloj el glaciujo...

Andreo trafis per la mano en urtikon kaj, frotante la brulvunditan lokon, estis pririgardanta la ĉielon.

— Kia v-varmego... Povos esti fulmotondro.

— Fulmotondro ne satigos... Sed ili tagmanĝas, — kapmontrante al la kantino, ne ĉesadis Tamancev. — Hodiaŭ tie estas vianda barĉo kun tomatoj kaj gulaŝo kun makaronio. Tia gulaŝo, ĝis leki al si la fingrojn!

— Kaj vi de kie scias?

— Ja mi ne scias, mi nur tiel pensas... Je-es, manĝegi ne malhelpus! Kiel diris kamarado Meĉnikov, manĝado estas la plej intima komunikado de la homo kun la medio. Kaj li ja sciis...

Tamancev dufoje flanke de la kuirejo aliradis al la provizejo kaj enrigardadis en la primetitan per longaj tabloj grandan halon, sed eniri internen ne kuraĝis: oni estis manĝiganta trajnon, sendatan al la fronto, en la kantino, kiel ankaŭ entute en la stacio, estis multaj homoj, sed oficiroj estis nur unuopaj. Kaj riski — fari observadon en la ejo mem — ne indis, des pli ke la rondvizaĝa kapitano kaj la leŭtenanto sidis ĉe sia tablo solaj.

Kiam, tagmanĝinte, ili eliris el la kantino, ekfumis nur la leŭtenanto; la kapitano, evidente, estis nefumanto.

Per malrapidaj paŝoj de ĝissate manĝintaj homoj ili direktiĝis al situanta apude agitejo, kie, sidante ĉe malfermita fenestro, ili dum ĉirkaŭ kvaronhoro legis ĵurnalojn.

Lasinte Andreon observi, Tamancev iris al sia konato, vickomandanto de la stacio, kiu troviĝis nemalproksime, en la domo de la antaŭposteno. Atendinte, kiam la observatoj eliris el la agitejo, Tamancev alvokis la vickomandanton al la fenestro kaj montris al li la oficirojn. Tiu diris, ke la leŭtenanton li certe vidas unuafoje, tamen la kapitanon li ŝajne renkontis en la stacio, sed li ne garantias, ĉar, laŭ li, ĉiutage traveturas «miloj da oficiroj» kaj ĉiujn ne eblas memori.

— Sed por kio vi ilin bezonas? — interesiĝis li.

— Mi dezirus scii, kiuj ili estas.

— Ĉu nure?! — subridis la vickomandanto. — Mi tuj invitos ilin — kaj ni ĉion ekscios.

— Ne, ne, tio ne taŭgas...






Комментариев: comment count unavailable  Комментировать

Комментарии отключены

Для этой записи комментарии отключены.