yury_finkel

Некоторые мои записи, которые я считаю важными или интересными:
( ...Свернуть )

О политике френдежа:
( ...Свернуть )

Внезапно перевёл. Может быть, несовершенно.

Konstantin Simonov

Nia komisaro

Mi deziras rakonti hodiaŭ
Pri komisaro de nia roto.
Li militon komencis ĉe l' limo
Kaj pereis ĉe Smolensk' unue.
Kaj la nigra ĉiel', dum li mortis,
Ne havis eĉ brilon de l' venko.
- Al batal' por Patrujo! - li raŭkis.
Al batalo por Sta... - rompis l' morto.
Kiom ajn da ver' plej amara,
Kun ĉi tiu nomo ligita,
Poste prenis ni sur la ŝultrojn,
Ankaŭ tio ja veris tiam.
Kun ĝi mortis li, iris al kugloj.
Due en Stalingrad' li pereis
En la horo mem de l' trarompo,
Ne vidinte, ke ni al faŝistoj
Ĵus komencas repagi la ŝuldojn.
Ĉe la morto aliaj homoj
Flustras: "Panjo", ĝemas: "Doloras".
Li dentgrincis: - Domaĝe estas! -
Evidente, li pleje deziris
Scii: kio okazos poste?
Trian fojon li mortis ĉe Kursko,
Kiam spinon ilian ni rompis.
L' tago estis varmega, l' ĉielo -
Tute blua. Sur la kapoton
Ni en ombr' de brulinta "tigro"
La mortanton kuŝigis surtere.
Alpreminte la vangon al grundo,
Kuŝis li kaj persiste aŭskultis
Okcidenten irantan foran
Voĉon de sia lasta batalo.
Kvaran fojon li estis mortanta
Trans la Dnepra rivertranspasejo
En pontkapo, sur l' transa bordo.
Pro sangperdo mortante, ne damnis
Li la sorton kaj ne blasfemis.
Ni ne povis lin retransporti
Al la bordo maldekstra Dnepra.
Ĝojis li, ke almenaŭ li mortas
Sur ĉi tiu bordo, la dekstra,
Kvankam Dnepron li vidis unue
Ĉi-matene, en tag' de la morto,
Kvankam li ne devenis ĉi-foje
El Kievo kaj ne el Poltavo,
Sed el fora Karaganda'.
Lia nomo estis tre longa,
De l' komisaro de nia roto,
Dum la kvar sangoverŝaj jaroj
Tiel ĝin longigis l' milito,
Ke en unu lini' ne lokiĝas:
Ivanov lia estis nomo,
Kaj Gricenko, kaj Kondratoviĉ,
Akopjan, Muracov, Dolidze,
Ivanov refoje, kaj Lacis,
Tugelbajev, Sluckij, kaj ree
Ivanov, kaj denove Gricenko...
Pri de nia rot' komisaro
Oni skribis amason da slipoj
Por lin alte dekoracii.
Tri-kvarfoje sukcesis oni
Enmanigi ordenon solene,
Sed plej ofte ne sukcesadis
Aŭ ordenis en hospitaloj.
Du ordenojn al la familioj
Oni donis pro l' mort' de l' heroo,
Kaj ĝis nun, onidire, granda,
Lin ordeno unu plu serĉas...
Kiam mortis li kvaran fojon,
Jam ni povis vidi la venkon,
Sed milito plu restis milito,
Kaj dum ĝia longa vojiro
Li ankoraŭ plurfoje pereis.
Ni ok fojojn fosis la tombojn,
Ni ok korpojn liajn enfosis:
En la rusan, la rusan, la rusan,
Ukrainan, en la ukrainan,
Kaj ankoraŭ en la belorusan,
Sepan fojon - en la fratan polan,
Okan - en la germanan teron.
Naŭan fojon li jam ne mortis.
Li ĝisiris Berlinon kun ni,
Kun pro vundo vindita kapo
Ĉe l' Reichstag li fotiĝis kune
Kun ni ĉiuj, kun l' tuta roto.
Nevideble por nesciantoj
Staris ok komisaroj kune
Apud li, la naŭa, venkinta.
Tiel estis, ĉar tutan tempon,
Dum kvar tiuj militaj jaroj,
Ili estis l' animo de l' roto,
Kaj anim', oni diras, ne mortas!
Ja ne popoj, sed ni, komunistoj,
Diras pri senmorta animo,
Se ni korpon nian morteman
Forbruligis sen tim' en fajruj'
De l' milito por la Patruj'.
Kie estas nun tiu la naŭa?
Oni diras - partia ĉelestro,
Oni diras - en brigad' kolĥoza,
Oni diras - diplomat' en Kubo,
Oni diras - en loĝeja fako,
Por ke ĉio estu sen trompo...
Oni diras - Partian kontrolon
Anas li, restarigas juston,
Tage, nokte esploras paperojn
Pri vivuloj kaj jam mortintoj,
Kiuj restis post tiuj severaj
Tempoj, plenaj de malfeliĉo...
Evidente, malsamaj homoj
Vidas lin en malsamaj lokoj -
Tial diras malsame pri li.
Ŝajne, li militis ne nur en
Sola nia pafista roto...

1961

Jen finaj redakcioj de miaj tradukoj (kun ilustraĵoj fare de S. Brodskij):
A. Grin. La mondo brilanta [zip, 361 Kb] [fb2, 289 Kb]
A. Grin. La vojo nenien [zip, 767 Kb] [fb2, 691 Kb]
A. Grin. Cent verstoj laŭ rivero [zip, 92 Kb] [fb2, 84 Kb]

Ффух... Нечеловеческими усилиями закончил вычитку и правку моего давнего перевода на эсперанто гриновской «Дороги никуда». Осталось доделать кое-какое техническое оформление, и можно отсылать издателю сборник («Блистающий мир», «Дорога никуда», «Сто вёрст по реке»). Думаю, через день-два выложу ссылки на веб-версии с иллюстрациями и fb2. Потом надо будет ещё проект обложки нафотошопить (а для этого найти подходящую к одному из этих текстов картинку в интернете).

И на этом на ближайшие годы с переводами я завязываю. По крайней мере на текущий год — точно. Конечно, это занятие очень интересное, но в последнее время количество сил, которое оно у меня отнимает, стало значительно превышать удовольствие, которое я от него получаю. Надо найти себе какое-то другое, не столь утомительное хобби. Например, кроссворды разгадывать.

Раз уж у меня «попёрло» с переводами, решил не останавливаться и наконец отредактировать оставшиеся недоредактированными два давно переведённых мной романа Грина, а заодно подготовить их к изданию (оформить в Open Office, добавить иллюстрации и т.п.). В общем, титаническими усилиями «добил» пока один из них — «Блистающий мир». Итак, вот окончательная редакция текста перевода:

A. Grin La mondo brilanta [zip, 196 Kb]

Иллюстрации, а также fb2-версию добавлю позже. Правок было не так много (приблизительно по одной на каждую вторую главу), в основном мелочи типа артиклей, но была и пара-тройка серьёзных, например, в одном месте у меня позорным образом вместо слова ringo (кольцо) был использовано слово rondo (круг) — это при том, что оба слова я прекрасно знаю (ringo встречается рядом буквально на той же странице в другом контексте). Чёрт его знает, что меня тогда под руку толкнуло, видимо, просто отвлёкся.

Сейчас сижу над «Дорогой никуда». Надо уж добить, пока запал не кончился. Не знаю, буду ли я переводить что-то дальше (скорее всего нет), но завершить начатое всё-таки надо.

Всё-таки хоть новогодние каникулы проходят с пользой.

Эту повесть я начинал переводить к конце 2012 года и бросил её на полдороге (точнее, на трети) ровно год назад. Весь 2013 год у меня было совершенно нетворческое настроение, и все попытки хотя бы подумать о завершении перевода сразу же пресекались мыслью «да ну его на фиг».

И вот в последние дни прошедшего года, неожиданно для себя самого, я взялся за перевод, и, что называется, «попёрло». Закончил перевод за три дня, ещё день (и новогодняя ночь!) на вычитку и правку. В общем, вот оно:

Cent verstoj laŭ rivero [zip, 36 Kb]


Eksplodo de la kaldrono okazis nokte. La vaporŝipo tuj turnis sin al la bordo, kie ĝi mergis la kilon en la sablon, malproksime de loĝataj lokoj. Feliĉe, viktimoj ne estis. La pasaĝeroj, nervozintaj dum la tuta nokto kaj la tuta tago en atendo de sekva vaporŝipo, kiu povus preni ilin kaj veturigi pluen, perdis la paciencon. Aperis neniu ŝipo kaj laŭ, kaj kontraŭ la fluo. Sur tiu ĉi rivero laboris nur unu naviga kompanio kaj nur per kvar vaporŝipoj, kiuj debordiĝadis ĉiufoje laŭ speciala ordono, depende de humoro de la mastroj kaj de stato de la akvo: la kaprican sablan fluejon, post longa senpluveco, ofte blokadis malprofundaĵoj.

Legu plu...


(Кстати, долго думал, не заменить ли в переводе вёрсты километрами. Были доводы и за и против. Но поскольку там в тексте ещё и рубли встречаются, не считая саженей и фунтов, то решил оставить).

A. Grin. Koro de Dezerto [zip] (11 Kb) [fb2] (8 Kb).

La malkovron de diamanta kuŝejo en Cordon Brun akompanis strebo al la civilizo. Nin sole interesas la malkovro de brila kafejo. Inter la cetera publiko ni notu ĉi tie tri skeptikajn mensojn, — tri artajn naturojn, — tri pereintajn animojn, sendube talentajn, sed ĉesintajn vidi la kernon. Laŭ malsamaj vojoj ili venis al tio, ke ili vidis solan ŝelon.

Tiu mondrigardo direktis iliajn kapablojn al mistifikado, kiel al alvokiĝo. Mistifikado iĝis ilia religio. Kaj ili atingis siaspecan perfektecon. Tiel, ekzemple, legendo pri brilianto je mil okcent karatoj, sarkasme kaj subtile prilaborita de ili inter pokaloj da ĉampano kaj ario el «Jocelyn», faris fortegan efikon, ĵetinte milojn da aventuristoj serĉi la miraklon ĉe la akvofalo Alpetri, kie, kvazaŭe, super la akvo, en la roko, brilis la monstro. Kaj tiel plu. Stella Dijon danke al ili ricevis certecon, ke senespere enamiĝinta al ŝi (kio ne estis) Harry Evans pro malespero edziĝis al fraŭlino O'Neil. Okazis dramo, kies hontinda rezulto al neniu faris gloron: Evans komencis pensi pri Stella kaj mortpafis sin.

[plu...]

A. Grin. Verda lampo [zip] (8 Kb) [fb2] (5 Kb).

En Londono en la jaro 1920, vintre, ĉe angulo de Piccadilly kaj de unu interstrateto, haltis du bone vestitaj mezaĝaj viroj. Ili ĵus forlasis multekostan restoracion. Tie ili vespermanĝis, drinkis vinon kaj ŝercis kun aktorinoj el la teatro de Drury Lane.

Nun ilian atenton altiris kuŝanta senmove, malbone vestita homo, aĝa ĉirkaŭ dudek kvin jarojn, ĉirkaŭ kiu komencis kolektiĝi homamaso.

[plu...]

A. Grin. Ŝipestro Duke [zip] (21 Kb) [fb2] (17 Kb).

Frue matene en malgranda legomĝardeno, limanta unu el la dometoj de la komunumo de Bluaj Fratoj, meze de ekflorantaj terpomujoj, priplantitaj per regulaj arbustoj, aperis homo, aĝa ĉirkaŭ kvardek jarojn, en kroĉetita veŝto, marista drapa pantalono kaj tubforma nigra ĉapelo. En la grandega pugno de la homo brilis fera fosileto. Levinte la okulojn al la ĉielo kaj kun plena humileco de la koro balbutinte matenan preĝon, la homo komencis fosaĉi la teron ĉirkaŭ la terpomaj arbustetoj, malkompaktigante la grundon. Mallerte, sed verve pikante per la nekutima por li instrumento la terpomajn radikojn mem, pro kio nevideble diseriĝadis sub la tero la junaj, prizorgataj tuberoj, tiu homo, decidinte finfine, ke por la savo de la animo por hodiaŭ estas farite sufiĉe, alsidiĝis al la barilo, ĉirkaŭkreskita de kaprifolio kaj eglanterio, kaj kutime ŝovis la manon en la poŝon por preni la pipon. Sed, rememorinte, ke antaŭhieraŭ la pipo estis rompita de li mem, la tabako estis disŝutita kaj li votis eviti ĉiajn mondajn tentojn, malheligantajn la animon, — la homo kun la fosileto amare kaj riproĉe subridis.

[plu...]

Aleksandro Grin. Skarlataj veloj    [zip] (141 kb)    [fb2] (144 kb)

Longren, matroso de «Oriono», fortika tricent-tuna brigo, sur kiu li servis dek jarojn kaj al kiu li estis ligita pli forte, ol iu filo al la propra patrino, devis, finfine, forlasi la servon.

Tio okazis tiel. Dum unu el liaj maloftaj revenoj hejmen li ne ekvidis, kiel ĉiam jam el malproksime, sur la hejma sojlo sian edzinon Mary-n, levantan siajn manojn, kaj poste kurantan renkonten ĝis perdo de la spiro. Anstataŭ ŝi, ĉe infana lito — nova aĵo en la malgranda domo de Longren — staris emociita najbarino.

— Dum tri monatoj mi vartis ŝin, maljunulo, — diris ŝi, — rigardu al via filino.

Stuporiĝante, Longren klinis sin kaj ekvidis ok-monatan estaĵon, koncentrite kontemplantan lian longan barbon, poste eksidis, mallevis la okulojn kaj komencis tordi la lipharojn. La lipharoj estis malsekaj, kiel pro pluvo.

— Kiam mortis Mary? — demandis li.

[legu plu...]

[По-русски кратко: речь идёт о тонкостях перевода на эсперанто выражения «ещё и ещё раз»].

Kiel ĝuste traduki rusan esprimon «ещё и ещё раз»? Mi tradukis «ankoraŭ kaj ankoraŭ foje», sed oni min kritikas, dirante, ke necesas skribi «ankoraŭ kaj ankoraŭfoje» (t.e. kune). Tamen mi pensas, ke tiuokaze ankaŭ la unua «ankoraŭ» devas esti ne aparta vorto, sed vortoparto, t.e. «ankoraŭ- kaj ankoraŭfoje», sed tio aspektas malbele. Aliflanke, mi opinias, ke oni tute rajtas skribi dise «ankoraŭ foje» (= «ankoraŭ unu fojon») kaj tial la formo «ankoraŭ kaj ankoraŭ foje» estas senerara.

Kompreneble, eblas skribi tute alie, ekzemple, «ree kaj ree», sed mi ne deziras tro malproksimiĝi de la originalo.

UPD. Jen la kunteksto:

1. «Я перепечатываю поэтому этот манифест в приложении к настоящему изданию и обращаю внимание читателей ещё и ещё раз, что герои II Интернационала так же заботливо обходят те места этого манифеста, где говорится точно, ясно, прямо о связи именно этой грядущей войны с пролетарской революцией, — обходят так же заботливо, как вор обходит то место, где он совершил кражу».

2. «Это признание Шульце-Геверница ещё и ещё раз упирается в вопрос о том, переходом к чему является новейший капитализм, капитализм в его империалистической стадии».

Kálmán Kalocsay

Jes Ja

Marxist' mi estas, jes ja, kaj fiera
Pri tio! eĉ se moki vi arogas
Ke tia «katekismo» min allogas.
Ja kion fari, se ĝi estas vera!

Mistero, rev', ekzalto, bel' etera
La paradizon super nubojn lokas,
Kaj la piedoj, dum l' anim' mensogas,
Jen vadas en la sanga marĉo tera.

Se trafis nin tertremo kaj inundo,
Kaj novaj nin minacas, ĉu sur grundo
Ŝancela serĉi floron esoteran?

Ni luktu kontraŭ krimoj kaj malsaĝoj,
Kaj se ni faris jam la ordon teran,
Nu, venu beloj, revoj kaj miraĝoj!

(tra Ralph Dumain).

( перевод...Свернуть )

Ivan Efremov. Stelaj ŝipoj [zip] [fb2]

— Kiam vi alveturis, Alekseo Petroviĉ? Ĉi tie multaj homoj pri vi demandis.

— Hodiaŭ. Sed por ĉiuj mi ankoraŭ forestas. Kaj bonvolu fermi la fenestron en la unua ĉambro.

La enirinto demetis la militan mantelon, viŝis per la tuko la vizaĝon, glatigis siajn malpezajn helajn harojn, forte maldensiĝintajn sur la verto, eksidis en fotelon, ekfumis, ree ekstaris kaj komencis iradi en la ĉambro, obstrukcita per ŝrankoj kaj tabloj.

— Ĉu vere tio eblas? — pensis li laŭte.

Li aliris al unu el la ŝrankoj, kun peno malfermis la altan kverklignan pordeton. La blankaj rungoj de bretoj elrigardis el la malhela profundo de la ŝranko. Sur unu breto staris kuba skatolo el flava brilanta, oste malmola kartono. Transverse de la edro de la kubo, turnita al la pordeto, estis pasanta algluita etikedo el griza papero, kovrita per nigraj ĉinaj ideogramoj. Rondetoj de poŝtaj stampoj estis disĵetitaj sur la surfaco de la skatolo.

La longaj palaj fingroj de la homo tuŝis la kartonon.

— Tao Li, nekonata amiko! Venis la tempo por agado!

Mallaŭte ferminte la ŝrankon, profesoro Ŝatrov prenis sian trivitan tekon, eltiris el ĝi difektitan de humido kajeron en griza kovrilo el artefarita ledo. Garde disigante la kungluiĝintajn foliojn, la profesoro trarigardadis tra lupeo vicojn de ciferoj kaj de tempo al tempo faradis iajn kalkulojn en granda notbloko.

[legu plu...]

P.S. На мой взгляд, эта небольшая повесть — «сконцентрированный Ефремов». В ней есть все главные темы Ефремова: море, геология, палеонтология, космос, История (с большой буквы). Маленький шедевр.

Сделал эсперантскую версию рецензии на «Путешествие в Казохинию». Несколько расширил в ней свои комментарии по сравнению с русским вариантом, поскольку аудитория другая (русский вариант предназначался для людей, более-менее сведущих в марксизме).

Ivan Efremov. Observatorio Nur-i-Deŝt [zip] [fb2]

En la bremsoj laŭte eksiblis aero, la egalmezura frapado de la radoj iĝis seninterrompa zumado. Nubo da neĝa polvo leviĝis trans la vagona fenestro.

La konversacio rompiĝis, kaj la subkolonelo elrigardis en la fenestron, rozkoloriĝintan en radioj de la malalta subiranta suno. Sed la trajno estis akceliĝanta kaj senhalte kuris, portante la pasaĝerojn renkonten al novaj batalaj sortoj de la nova, 1943-a jaro.

Unu el la konversaciantoj, milita maristo, eliris en la koridoron kaj eksidis sur klapseĝon, pensante pri neforigebla severeco de la milito, sur ĉion metanta sian stampon. Kadukiĝintaj vilaĝoj glitadis trans la fenestro de la trivita vagono.

[legu plu...]

P.S. Небольшие правки в «Юрте Ворона» («La Jurto de Korvo» [zip, fb2]) и «Белом Роге» («La Blanka Korno» [zip, fb2]).

Ivan Efremov. «La Blanka Korno» [zip] [fb2]


En la pala kaj arda ĉielo malrapide rondflugadis grifo.

Sen ajnaj penoj ĝi ŝvebadis sur grandega alto, ne movante la larĝe disetenditajn flugilojn.

Usolcev kun envio observis, kiel la grifo jen facile ekflugas alten, preskaŭ malaperante en la blindiga varmega bluo, jen malleviĝas malsupren tuj je centoj da metroj.

[legu plu...]

Этот пост — об эсперанто. Кто не интересуется, может дальше не читать. Пишу, однако, на русском, т.к. мой журнал читают только русскоязычные. С другой стороны, его читает как минимум один академик эсперанто (русскоязычный же), так что пост адресован прежде всего ему :) Но, если что, академику С. Покровскому я только что на эту тему отписал по эл. почте (всё честь по чести, на эсперанто, не сумлевайтесь :))

( Итак...Свернуть )

I. Efremov. La Jurto de Korvo [zip] [fb2]

La malfrua Tuvia printempo estis cedanta la lokon al la somero. La lito staris ĉe la okcidenta fenestro de la duonmalplena malsanuleja ĉambro. La suno rigardadis ĉi tien ĉiam pli longe kun ĉiu tago. La novega malsanulejo blankis per freŝa ligno, la dolĉeta aromo de larika rezino penetris ĉien — per ĝi odoris la kusenoj, la kovrilo kaj eĉ pano.

Inĝeniero Aleksandrov kuŝis, forturniĝinte al la fenestro, rigardante tra diafana nigro de la metala reto al bluaj foroj de arbarkovritaj montetoj kaj aŭskultis obtuzan bruon de humida printempa vento.

legu plu...

P.S. Место, где герой Ефремова предлагает в русском языке образовывать женский род от названий профессий регулярно, с помощью суффиксов -иня и -ица, пришлось сократить и дать объясняющее примечание, потому что в эсперанто женский род образуется именно так, регулярно, с помощью суффикса -ino, и адекватно перевести нерегулярные формы, приводимые как пример неудовлетворительного использования («гражданка», «докторша» и т.п.) совершенно невозможно (не говоря уж о том, что без примечания будет совершенно непонятно, почему собеседник удивляется совершенно нормальной в эсперанто форме «geologino» — в оригинале «геологиня»). Вот такой парадокс — из-за совершенства языка адекватный перевод места, рассказывающего о несовершенстве языка-источника, невозможен.

А вот ломаный русский тувинца очень даже неплохо перевёлся ломаным же эсперанто :)

I. Efremov. Antaŭparolo al la rakontoj pri neordinaraĵoj [zip] [fb2]

Ivan Efremov. Ombro de pasinteco [zip] [fb2]

— Finfine! Ĉiam vi malfruas! — gaje ekkriis la profesoro, kiam en lian kabineton eniris Sergej Pavloviĉ Nikitin, juna, sed jam vaste konata pro siaj malkovroj paleontologo. — Kaj ĉe mi hodiaŭ estis gastoj. Rekte el la agrikultura ekspozicio. Du eminentaj ŝafistoj el orientaj stepoj. Kaj jen la donaco pro respekto al sciencistoj. Vidu: melono, grangeda, flava... kaj kiel odoras! Do ni ĝin kune — ek... je la sano de la eminentaj ŝafistoj.

legu plu...

P.S. Дата там стоит завтрашняя, потому, что, во-первых, число красивое ;), во-вторых, сейчас уже почти завтра (в Петропавловске-Камчатском), в-третьих, завтра мне будет не до того.

I. Efremov. Laŭ vojoj de malnovaj ministoj [zip] [fb2]

Tion rakontis mina inĝeniero Kanin. Li sidis, apogiĝinte al la dorso de la fotelo, kaj parolis kvazaŭ kun si mem, turnante sin al neniu:

— Mi deziras rakonti unu simplan historion el vivo de vere minejaj homoj, kiu siatempe forte pasiigis min.

Antaŭ dudek jaroj, en la 1929-a jaro, mi estis esploranta malnovajn kuprajn minejojn nemalproksime de Orenburgo. Ĉi tie dum preskaŭ jarmiloj oni elterigadis kuprajn ercojn, kaj la minejoj kreis sur vasta spaco ege implikitan labirinton de malplenaĵoj, trabatitaj per la homaj manoj en profundo de la tero. Tiuj minejoj jam antaŭlonge fermiĝis, kaj nenio restis de iliaj surteraj konstruaĵoj. Sur stepaj vastaĵoj, sur deklivoj kaj pintoj de malaltaj montetoj kontrastas per belaj helblu-verdaj makuloj grupoj de rubmontoj — grandaj amasoj de malbonkvalita erco, borderantaj larĝajn funelojn, — kaj ie videblas terenfaloj de malnovaj, superŝutitaj ŝaktoj. [...]


Хотелось бы, конечно, узнать, насколько успешно мне удалось передать просторечие в переводе (там есть очень тонкая грань, которую по моему мнению не следует переходить). Однако согласно самому длинному тэгу этой записи, ответ на этот вопрос я, скорее всего, никогда не узнаю.

При переводе мне пришлось сделать целое исследование горной терминологии (узнал много нового для себя). Под катом привожу список моих переводов терминов и других специфических слов, использованных в рассказе (про «закати» я уже писал раньше). Возможно, кому-то пригодится. Учтите, что бОльшая часть эсперантских терминов сконструирована мной, т.к. в словарях удалось найти не много.

( Горная терминологияСвернуть )

Ivan Efremov. Kvin pentraĵoj [zip] [fb2]

Kres — operatoro de la ĉefa antarkta stacio de TSA — kliniĝis super diagramo, kiam voĉo de la amiko vokis lin el profundo de la ekrano. Ĝojigita kaj iom perpleksigita de la subitaĵo, li atente rigardis al la vizaĝo de la lerneja kamarado. Ĝi estis sama — kaj ne sama... Ili ĉiam en io ŝanĝiĝas, revenante el kosmaj foroj. Tio ne estas strekoj de la ĉizilo de la tempo, neeviteble ombrantaj la vizaĝojn de la fikshejmaj loĝantoj de la Tero.

legu plu »»

Ivan Efremov. Afaneor, filino de Aĥarĥellen [zip] [fb2]

La flamo de la mizera bivakfajro flagris. La grandega ebenaĵo — reg¹ Amadror, priblovita, ŝajne, ĝis la lasta polvero, tamen estis donanta al la vento sufiĉe da sablo, por malbonigi la modestan vespermanĝon. La malgranda tendaro de geologoj alpremiĝis al la deklivoj de sablaj montetoj ĉe la rando de la sekiĝinta fluejo — uedo. Delikate susuradis, kantante sonoran kaj malgajan kanton, tufoj da seka drino — malmola gramineo de Saharo. Laŭ la deklivoj de la duno kun rimarkebla brueto ŝutiĝadis sablo, miksita kun kristaletoj de gipso. Ses homoj sterniĝis ĉirkaŭ la fajro en samaj pozoj, ŝirminte la vizaĝojn kontraŭ la vento per ringo el la manoj. Nur unu, envolvita en larĝajn faldojn de la malhela vestaĵo, kuŝis sur la ventro en libera pozo, alte apoginte la kapon, kaj rigardis ne palpebrumante en malhelan foron super la fajro. Rebriloj de la malforta flamo dancis en liaj grandaj malhelaj okuloj, apenaŭ distingeblaj sub la kovrotuko, surŝovita sur la frunton kaj kovranta la buŝon. La maldika mano kun longaj fingroj estis pigre fingrumanta agrafojn de la sela sako, submetita sub la kapon. La alia mano estis neglekte tenanta cigaredon de plej bona speco.

legu plu »»»

---

¹En la originalo la aŭtoro uzis multajn fremdajn (tuaregajn) vortojn sen eĉ unu komento; la sencoj de la vortoj iom post iom iĝas kompreneblaj el la kunteksto. Por ke leganto de la esperanta traduko ricevu saman impreson, kiel leganto de la rusa originalo, la tradukinto decidis uzi la saman rimedon. Kelkaj tiaj vortoj, plej ofte uzitaj en la teksto (nome: drino, Tamaŝeko, ahalo, sebĥro, tajtoko, imrado, ihagareno, harato, ergo, talho) estis esperantigitaj por oportuneco de deklinaciado. La ceteraj fremdaj vortoj estis indikitaj per kursivo. Aliaj «ekzotaj» vortoj, kiel «uedo», troveblas en PIV aŭ Vikipedio (rim. de la tradukinto).

Если это кого-то ещё интересует (в чём я сильно сомневаюсь):
A. Grin La vojo nenien [zip, 238 kb]

Перевод занял около 7 месяцев.


Antaŭ ĉirkaŭ dudek jaroj en Poket ekzistis eta restoracio, tiom eta, ke vizitantojn priservadis la mastro kaj unu servisto. Entute tie estis dek tabletoj, kiuj povis samtempe nutri ĉirkaŭ tridek homojn, sed eĉ duono de tiu nombro neniam sidis ĉe ili. Tamen la ejo distingiĝis per senriproĉa pureco. La tablotukoj estis tiom blankaj, ke helbluaj ombroj de iliaj faldoj similis porcelanon, la manĝilaro estis lavata kaj viŝata skrupule, la teleroj kaj kuleroj neniam odoris per lardo, manĝaĵoj, kuirataj el bonega provizo, per sia kvanto kaj prezo devus garantii al la entrepreno armeojn da manĝantoj. Krome, ĉe la fenestroj kaj sur la tabloj estis floroj. Kvar pentraĵoj en orumitaj kadroj montradis sur la helblua tapeto la kvar sezonojn de la jaro. Tamen jam tiuj ĉi pentraĵoj estis aludantaj iun ideon, kiu, el la vidpunkto de paca animstato, necesa por trankvila digestado, estis sencela perfido. La pentraĵo, kiu havis la nomon «Printempo», montradis aŭtunan arbaron kun kota vojo. La pentraĵo «Somero» — kabanon inter neĝaj dunoj. «Aŭtuno» konsternadis per figuroj de junaj virinoj en florkronoj, dancantaj sur maja herbejo. La kvara — «Vintro» — povus pensigi nervozan homon pri rilatoj de la realo al la konscio, ĉar sur tiu ĉi bildo estis pentrita dikulo, kovrita de ŝvito en arda tago. Por ke la spektanto ne konfuzu la sezonojn, sub ĉiu pentraĵo staris subskribo, farita per nigraj algluitaj literoj, malsupre de la kadroj.

...

После 7 месяцев работы выкладываю перевод.
Post 7 monatoj da laboro mi publikigas la tradukon.
http://www.esperanto.mv.ru/Grin/mondo.html [zip, 196 Kb]

Dum sep tagoj bunta tumulto de afiŝoj proklamadis al la urbanoj eksterordinaran elpaŝon en la cirko «Soleil» de «Homo de Duopa Stelo»; ankoraŭ neniam oni tiom multe paroladis pri tiaspecaj aferoj en gajantaj salonoj, malantaŭ teatraj kulisoj, en restoracioj, bierejoj kaj kuirejoj. Vere, la cirka arto ankoraŭ neniam promesis tiom multe, — ne logadis emociojn en la regionon de scivolemo, kiel nun. Eĉ la atleta lukto — la plej ŝatata amuzo de degenerintaj spiritaj heredantoj de Nerono kaj Elagabalo — foriris al la dua plano, kvankam jam estis venintaj kaj promenadis demonstre sur bulvardoj bestaj korpegoj de Greper kaj Noir — negro el afrika Liberio, — fumante dikegajn cigarojn, por miro kaj kortremo de aĝaj, sed pasiaj sinjorinoj. Eĉ paliĝis la fama fortulo-ĵonglisto Murray, ĵetanta en aeron fajrartaĵon da lumantaj pezaĵoj. Mallonge dirante, la cirko «Soleil» promesis ion vere neviditan. Starinte dum minuto antaŭ afiŝo, ni pli plene ol per ajnaj ekzemploj kaj komparoj komprenos la impreson, kiun ĝi faris al la homamaso. Kio do tie estas presita?
Legu plu...

Решил тряхнуть стариной: обновил (после почти 5-летней паузы) свою широко известную в узких кругах программу Ek! — эсперантизатор виндовой клавиатуры.

Нового там собственно вот что:
3.6 (3-nov-2009): Ŝanĝita la meĥanismo de sendo de unikoda signo; nun ĝi uzas SendInput anstataŭ PostMessageW. Pro tio EK korekte funkcias kun unikodaj konzolaj programoj (kiel FAR 2.0). Probable malaperos aliaj problemoj (pri kiuj oni de tempo al tempo raportas, sed mi ne povas ilin reprodukti), sed verŝajne EK ne plu funkcios sub Vindozo 9x/ME.

Или на общепонятном ;) языке:
3.6 (3-ноя-2009): Изменён механизм посылки юникодного символа; теперь он использует SendInput вместо PostMessageW. Благодаря этому EK корректно работает с юникодными консольными программами (как FAR 2.0). Вероятно исчезнут также другие проблемы (о которых мне время от времени сообщают, но я не могу их воспроизвести), но скорее всего EK больше не будет работать под Windows 9x/ME.

Качать отсюда. Исходники там же.

UPD. Как выяснилось, с FAR 2.0 Ek 3.6 работает только при использовании ConEmu (это такой эмулятор консоли). Ну и ладно. А раньше-то вообще не работал :)

UPD 2. Подправил кое-что, версия 3.6.1 лежит там же. И (вы таки будете смеяться) под Win98 она тоже работает :)

Александр Грин. Золотая цепь. Перевёл на эсперанто Юрий Финкель. [zip, 145 Кб].

Aleksandro Grin. La ora ĉeno. Tradukis Jurij Finkel. [zip, 145 Kb].

Начало первой главы | Komenco de la unua ĉapitro:

( читать далее | legu plu...Свернуть )

Закончил вычитку. Сделал немало исправлений. В целом доволен.

Пожалуй, в ближайшие несколько дней ещё раз просмотрю по диагонали — на всякий случай — и выложу на сайт, возможно, через недельку. (Собственно, оно уже там лежит, но ссылки пока не будет, до полного окончания работы).

Сегодня доделал наконец-то перевод на эсперанто "Бегущей по волнам" Александра Грина. Лежит здесь [zip, 217 Kb] и здесь [zip].

Работа над переводом заняла около полугода.

Hodiaŭ mi finfine finfaris la tradukon en Esperanton de "Kuranta sur ondoj" de Aleksandro Grin. Ĝi troveblas ĉi tie [zip, 217 Kb] kaj ĉi tie [zip].

La tradukado okupis ĉirkaŭ duonjaron.